Vijf weken, één werkbank, geen machine.
Een kunstwerk is een week bezig met aankomst en fotografie, twee weken met de compositie, en tien dagen met monteren en uitharden. Dit is wat elk daarvan inhoudt.
Week één — aankomst
Je pakket gaat open op de werkbank, niet op de grond. Elk stuk wordt geteld, plat gefotografeerd en gelegd in de volgorde waarin het uit de la kwam, want die volgorde is meestal chronologisch en doet er meestal toe.
Wat gescheurd is, verstevigen we van achteren met archiefpapier voordat we het weer aanraken. Is er iets beschadigd aangekomen, dan hoor je dat dezelfde dag, met de foto erbij.
Week twee en drie — de compositie
Dit is het deel dat de tijd kost. Stukken worden gesneden, over elkaar gelegd en verschoven tot het kunstwerk als één object leest en niet als een raster van tekeningen. Schaal bepaalt het meeste: een kleine, precieze tekening naast een grote, snelle maakt ze allebei beter, en de twee beste stukken naast elkaar leggen werkt bijna nooit.
Je aantekeningen liggen erbij terwijl we het doen — wat erin moet, wat niet bijgesneden mag worden, wie wat maakte. Voordat er iets wordt vastgelijmd, krijg je een foto van de indeling, met één revisieronde als er iets moet verschuiven.
Tien dagen — monteren en uitharden
Gemonteerd met zuurvrije lijm, stuk voor stuk, van de achterste laag naar voren. Daarna de laklaag, in dunne lagen, elk goed uitgehard.
Uitharden is de stap die niemand ziet en niemand kan opjagen. Een opdracht met voorrang schuift vooraan op de werkbank; korter uitharden doet hij niet.
Het laatste uur
Ophangsysteem erop, waterpas gecontroleerd, randen nagekeken onder strijklicht. Verpakt in papier, karton en katoen, met elk ongebruikt origineel ernaast, en opgehaald op de werkdag nadat het restant binnen is.